BIULETYN INFORMACYJNY
OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

Zapisz się na newsletter

Artykuły powrót
1 Sierpień 2014

CZAR SIEROCIŃCA – WSZYSTKIE DZIECI SĄ MOJE!

Obejrzałam krótki film o bardzo, wprost niewyobrażalnie biednym kraju – Zambii. I aż serce mi się ścisnęło. Kilka dni później był wywiad o sierocińcu w Zambii … Co mi nakazało go zobaczyć – nie wiem, ale radość, wywołana tym obrazem… warto zobaczyć…         ale…

Mam komplikacje z poruszaniem się. One zdecydowały za mnie  o zaprzestaniu jakichkolwiek wyjazdów. Ale ciekawość świata pozostała, szczególnie jak dzieją się interesujące rzeczy.

I trafiłam w telewizji na wywiad Szymona Hołowni z siostrą Mariolą, łagodnie uśmiechniętą panią, od ponad 20 lat dbającą o  … zapomniane dzieci, najczęściej już bez rodziców. To wszystko dzieje się w Zambii – bardzo, niewyobrażalnie biednym państwie afrykańskim. I bardzo ubodzy – niemal wszyscy mieszkańcy Zambii…

Jednak serca tam bijące … są wierne i otwarte szeroko na człowieka…

W 1929 roku podczas dużego pożaru, gdzieś na obrzeżach miasteczka zginęło sporo ludzi, ale o jednym przypadku warto pamiętać…

Ludzie, jak zwykle, uciekali przed ogniem, uciekała też matka (jej danych nie udało się nigdy ustalić) i kiedy nie było już gdzie się schować, mamusia przytuliła dziecko i przykryła je troskliwie własnym ciałem… mama zginęła, ale dziecko przetrwało! Ono właśnie rozpoczęło zambijskie myślenie o dzieciach, którymi nie miał się kto zająć, podumać o nich. Bardzo szybko powstał sierociniec!

Co prawda, czasy  były takie, że wkrótce przekazano  dzieci do różnych domów, ale idea odrodziła się w latach dziewięćdziesiątych, pod koniec XX wieku! – powstała polska Fundacja KASISI, która rozpoczęła pomagać zambijskim maluchom – bez rodziców, siostra Mariola pracuje tam już ponad 20 lat!

W sierocińcu dzieci bawią się na zielonej trawie ożywione, uśmiechnięte, z oczami – wielkimi i radośnie czarnymi. Dorastają tu bezpiecznie i uczą się  solidnie (co w Zambii jest niezwykle rzadką sprawą), by po dorosłemu odpowiadać za swoje życie! Różne są losy dojrzałych już podopiecznych – jak to w życiu. Większość troskliwie myśli o nowo pozakładanych rodzinach, o swych malutkich jeszcze dzieciach. Ale jeden chłopiec, już samodzielny, jest teraz bliski śmierci z powodu narkotyków. A siostry – płaczą…

Ja natomiast mam coraz częściej wrażenie, że Życie podrzuca nam dobre pomysły, choć czasem w okrutny! sposób. Nic, tylko je bacznie obserwować!

SIEROCINIEC

Sierociniec – Dom Sierot, dzieci bez Rodziców…

Którzy odeszli – z tego świata, z tego życia…

Dzieci z dramatem przeżywanym samotnie,

Cóż, że czasem można do kogoś się przytulić

Skoro myśl o Rodzicach pozostaje bez odpowiedzi…

 

Z czasem przyjaźnie i miłość przykrywają

Ciepłą choć wielce delikatną kołdrą uczuć

Obolałe siniaki bezradnej samotności.

Ściskam kciuki za powrót szczerego śmiechu

Na twarzyczki, zmartwiałe brakiem Najbliższych…

 

P.S. A może… napiszecie o „gestach” swoich najbliższych – warto o nich ciągle pamiętać …

renia

 PRAWA

Copyright Ⓒ 2011 - 2016 LFOON-SW

Administrator 2011 - 2016 Mateusz Urbański