BIULETYN INFORMACYJNY
OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

Zapisz się na newsletter

20 Październik 2016

Kreatywni w edukacji i terapii. Teatroterapia.

Teatr jest najważniejszą rzeczą na świecie, gdyż tam pokazuje się ludziom, jakimi mogliby być, jakimi pragnęliby być, choć nie mają na to odwagi, i jakimi są.”   Tove Jansson

W dniach 17 i 18 października odbyło się szkolenie z zakresu „Teatroterapia – metody i techniki wykorzystywane w pracy z osobami z niepełnosprawnością” w ramach projektu „Kreatywni w edukacji i terapii”. Szkolenie to zostało zorganizowane przez Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym Koło w Świdniku.

Szkolenie poprowadził Michał Stanowski – instruktor teatralny, koordynator Międzynarodowego ruchu Nieprzetartego Szlaku, pomysłodawca i twórca Spotkań Artystów Nieprzetartego Szlaku, współzałożyciel i pracownik Środowiskowego Domu Samopomocy „Akademia Artystyczna” w Lublinie.

Zdjęcie

Michał Stanowski

W szkoleniu brało udział 20 osób z różnych ośrodków pracujących z osobami z niepełnosprawnością w województwie lubelskim – m.in. z Antoniowa, Świdnika, Matczyna, Kraśnika. Podczas zajęć prowadzący przekazał swoją wiedzę praktyczną jak i również teoretyczną. Pochylił się także nad rozróżnieniem różnych formom teatroterapii, takich jak: zabawy teatralne, drama (w tym psychodrama, socjodrama). Drama jest metodą dydaktyczno-wychowawcza, nastawioną świadomie na proces nauczania. Łączy się z nią spontaniczność naturalność zachowań uczestników w rolach oraz improwizacyjność formy.

Przykładowe ćwiczenia:

  1. Pawie oczko – Ustawiamy się parami po okręgu, jedna osoba za drugą. Jedna osoba nie ma pary i jej zadaniem jest ściągnięcie do siebie innej osoby tylko i wyłącznie za pomocą wzroku, aby mieć parę. Natomiast osoby z pary stojące z tyłu nie mogą pozwolić, by uciekła od nich, ich osoba do pary.
  1. Powitanie – każdy wymyśla swój gest i dźwięk na powitanie innych, reszta powtarza.
  1. Zabawa rytmiczna – chodzenie po łące. Prowadzący wystukuje rytm na bębenku, uczestnicy chodzą wg niego. Ustalone są zmiany, np. dwa szybkie uderzenia – zmiana kierunku. Dzięki tej zabawie uczestnicy uczą się koncentrować swoją uwagę, jak również uczą się wykorzystywać swoją przestrzeń.
  1. Śledzenie – Uczestnicy dobierają się w pary. Jedna osoba jest aktorem, druga natomiast naśladuje jej ruchy. W pewnym momencie następuje zmiana.

Zdjęcie

Ćwiczenie rozwijające poczucie przestrzeni

Omówione zostały także etapy budowania spektaklu:

  1. Pomysł;
  2. Możliwości (osobowe, lokalowe, rzeczowe, techniczne, itp.);
  3. Forma (cień, lalka, żywy plan, pantomima, teatr ruchu, etc.);
  4. Scenariusz;
  5. Podział ról;
  6. Próby;
  7. Premiera;
  8. Tournée.

Trzeba także zastanowić się do kogo adresowane będzie spektakl – dzieci, młodzież, osoby dorosłe, czy może o charakterze uniwersalnym. Ważne jest także aby na każdym z tych etapów, włączać w działania samych uczestników-aktorów. Ma to na celu rozbudzenie poczucia sprawstwa i odpowiedzialności za swoje decyzje, jednak ostateczna decyzja należy zawsze do reżysera.

Zdjęcie

Wręczenie zaświadczeń – Małgorzata Makuch, Żaneta Adamek, Michał Stanowski

Pracownicy Warsztatu Terapii Zajęciowej w Janowicy o szkoleniu:

Beata Sawicka: Szkolenie prowadzone przez pana Michała Stanowskiego zwiększyło moją wiedzę o teatrze i jego rodzajach czy kompozycji spektaklu teatralnego. Przedstawił także możliwości terapeutyczne teatru, które mogą być wykorzystywane w pracy z osobami z niepełnosprawnością, bez względu na rodzaj i stopień niepełnosprawności. Najbardziej zainteresowały mnie zabawy teatralne, które pomagają ćwiczyć koncentrację, poczucie rytmu. W bardzo ciekawy sposób pokazane też zostały ćwiczenia relaksacyjne. Pan Michał poprowadził warsztaty teatralne w bardzo dynamicznie, potrafił zachęcić wszystkich uczestników, nawet tych najbardziej nieśmiałych, do udziału w ćwiczeniach i grach teatralnych. Pomimo iż szkolenie trwało krótko, prowadzący potrafił przekazać znaczną część swojej ogromnej wiedzy, która powinna być wykorzystywana w pracy nie tylko z grupami teatralnymi, ale również ze wszystkimi osobami niepełnosprawnymi.

Małgorzata Makuch: Uważam, że szkolenie dotyczące teatroterapii było dobrze zorganizowane. Przekazane informacje, opierały się nie tylko na wykładzie, jak również praktyce – uczestniczeniu całej grupy w wielu zabawach tj.: powitanie gestem i okrzykiem, wyprawa do lasu, pawie oczko, jedzenie jabłka i innych. Myślę, że przekazane treści  można wykorzystać nie tylko prowadząc grupę teatralna, ale każdą inną grupę.

Eliza Cyfra: Warsztaty z Michałem wniosły trochę inne spojrzenie na pracę z teatrem osób z niepełnosprawnością. W procesie powstawania spektaklu, od początku do końca udział powinni mieć sami uczestnicy-aktorzy. Jednak ostateczna decyzja, co do obsady, scenariusza powinna należeć do reżysera spektaklu. Wydawać by się mogło, że mało istotne są gry i ćwiczenia teatralne, jednak to one pomagają w skupieniu uwagi, i poszerzeniu warsztatu aktora. Ogromna rolą jest także rytm i umiejętność reagowania na niego. Ćwiczenia teatralne pomagają także odnaleźć się w przestrzeni sceny i umiejętnie ją wykorzystać. Ważne jest także to, aby to instruktor-reżyser, swoim przykładem, potrafił porwać uczestników-aktorów do pracy na scenie. Jeżeli sam ma obawy i niechęć do stanięcia przed ludźmi i zaprezentowania siebie, swoich umiejętności, swojej roli, przekaże tylko tyle że scena jest paraliżującym stresem. Instruktor-reżyser powinien być wsparciem i rozumieć stres towarzyszący prezentacjom scenicznym, zarówno wykorzystać go do wzmocnienia pozytywnego.

„W aktorstwie trzeba mieć przed oczyma, że nie wolno grać, tylko starać się być sobą.”  Daniel Olbrychski

                                                                                                          Eliza Cyfra

PRAWA

Copyright Ⓒ 2011 - 2016 LFOON-SW

Administrator 2011 - 2016 Mateusz Urbański