BIULETYN INFORMACYJNY
OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

Zapisz się na newsletter

6 Czerwiec 2014

Mój kolega nie jest w pełni sprawny

– Widziałam kiedyś osobę na wózku.

– A moja babcia jest niepełnosprawna. Leży cały czas w łóżku.

– A ja miałam złamaną nogę i w związku z tym problemy z poruszaniem się.

– A ja złamałem rękę i potrzebowałem pomocy przy myciu i ubieraniu.

– A mój tata ma kolegę z niepełnosprawnością.

– Mój sąsiad, który ma 23 lata zachowuje się jak kilkuletnie dziecko.

 

Szko³a Podstawowa Oleœniki

 

Takimi doświadczeniami na temat niepełnosprawności dzieliły się dzieci ze Szkoły Podstawowej w Oleśnikach koło Trawnik z przedstawicielkami Lubelskiego Forum Organizacji Osób Niepełnoprawnych – Sejmik Wojewódzki, które zostały zaproszone na spotkanie/pogadankę pt. „Mój kolega jest inwalidą”.

Tutaj muszę powiedzieć, że słowo inwalida jest niefortunnie użyte przez organizatorów spotkania. Myślę, że również z tego powodu nasza wizyta w tym środowisku była bardzo potrzebna. Ważne jest bowiem to, jak zwracamy się do osób z niepełnosprawnościami i jak o nich mówimy. Takie określenia jak inwalida czy kaleka jest nie do przyjęcia w dzisiejszych czasach. W czasach kiedy staramy się uświadamiać społeczeństwu, że osoba z niepełnosprawnością jest przede wszystkim OSOBĄ. OSOBĄ, która np. nie chodzi, nie widzi, nie słyszy. Proponuję aby zmienić tytuł spotkania na „Mój kolega nie jest w pełni sprawny”

Po tej krótkiej dygresji kilka słów o spotkaniu.

Na początek opowiedziałyśmy uczniom o działalności naszego stowarzyszenia. Chciałyśmy aby wiedzieli, że w naszym społeczeństwie są organizacje pozarządowe, którym leży na sercu los osób nie w pełni zdrowych czy sprawnych. Organizacje, które działają a często walczą o równoprawne miejsce w społeczeństwie dla osób z niepełnosprawnościami.

Następnie dzieci w dwóch grupach wiekowych (klasy I-III i IV-VI) z zainteresowaniem obejrzały film nagrany przez Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym „Krok za Krokiem” z Zamościa. W filmie rówieśnicy naszych słuchaczy prezentowali Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych podpisaną przez Prezydenta Polski w 2012 roku.

Burzliwa wymiana zdań towarzyszyła spotkaniu z młodsza grupą. Dzieci opowiadały jakie rodzaje niepełnosprawności znają oraz kto z nich zetknął się z tym problemem. Przekazałyśmy uczniom skrócony savoir vivre wobec osób z różną niepełnosprawnością. Mamy nadzieję, że to pomoże im w komunikowaniu się z osobami, które nie są w pełni sprawne. Oswoją się z innością i nie będą się jej obawiały.

Opowiadałyśmy uczniom o tym, że osoby z niepełnosprawnością jak wszyscy ludzie, pragną spełniać najskrytsze marzenia, realizować swoje pasje, potrzebują miłości i przyjaźni. Bez względu na kolor skóry, sposób przemieszczania się, komunikowania, postrzegania rzeczywistości wszyscy ludzie mają prawo do nauki, pracy, pełnego uczestnictwa w życiu publicznym, społecznym, kulturalnym, artystycznym czy sportowym.

Z radością spostrzegłyśmy, że dzieci dużo wiedzą o paraolimpiadach, oglądały też relacje w telewizji.

Celem naszej wizyty było uwrażliwienie naszych młodych słuchaczy i przekonanie ich, że również mogą pomóc osobom niepełnosprawnym – chorej, leżącej babci czy sąsiadowi z niepełnosprawnością intelektualną – poprzez chociażby krótką rozmowę czy serdeczne powitanie.

Wyjeżdżałyśmy z Oleśnik w przekonaniu, że uczniowie tej szkoły za kilka lat zasilą szeregi wolontariatu a jeśli spotkają na swej drodze osoby z niepełnosprawnością, będą wiedzieli jak jej pomóc.

 

Zdjęcia Kamil A. Kuliński

 red.

 PRAWA

Copyright Ⓒ 2011 - 2016 LFOON-SW

Administrator 2011 - 2016 Mateusz Urbański